Χορεύοντας στον ρυθμό των baby blues

Σαν λεχώνα, χορεύω στον ρυθμό των baby blues. Δεν έχω όμως εμπειρία, δεν ξέρω τα βήματα και τις φιγούρες, και κινούμαι άτσαλα στην πίστα.

Baby Boom Time! Ξαφνικά, χθες το απόγευμα έσπασαν τα νερά μου. Τέσσερις ώρες αργότερα, έφερα στον κόσμο δύο υπέροχα δίδυμα αγοράκια. Η στιγμή που πρωτοαντίκρυσα τα προσωπάκια τους κι άκουσα το κλάμα τους, ήταν η συγκλονιστικότερη της ζωής μου.

Στο κρεβάτι του πόνου

Μετά τη γέννηση των δίδυμων αγοριών μου, με μεταφέρουν στην αίθουσα ανάνηψης, όπου παραμένω μέχρι να κουνήσω τα πόδια μου. Αυτό γίνεται μετά από περίπου πέντε ώρες, αφού πέρασε η δράση της επισκληρίδιου.

Τώρα όμως αρχίζει το μαρτύριο… Η τομή της καισαρικής καίει και με πονάει πολύ. Παρόλο που μου δίνουν φάρμακα, δεν με πιάνει τίποτα.

Έρχεται ο νοσοκόμος για να με μεταφέρει στο δωμάτιό μου. Είναι ο ήρωάς μου… Ξέρει ακριβώς πώς να με αγγίξει και να με μεταφέρει ανώδυνα. Γραπώνομαι πάνω του και δεν τον αφήνω με τίποτα.

Επιτέλους με τοποθετεί στο κρεβάτι μου και σε αυτή τη θέση με βρίσκει η νοσοκόμα το πρωί. Δεν κουνήθηκα ούτε χιλιοστό! Δεν κοιμήθηκα ούτε δευτερόλεπτο!

Ανοίγω τα μάτια μου και συνειδητοποιώ ότι βρίσκομαι μόνη μου σε ένα δίκλινο δωμάτιο του μαιευτηρίου που επέλεξα να γεννήσω. Φοράω ακόμα τη βεραμάν χειρουργική ρόμπα. Χθες το βράδυ δεν άφησα τις νοσοκόμες να μου τη βγάλουν. Από τον πόνο δεν ανεχόμουν κανένα άγγιγμα και καμία μετακίνηση του σώματός μου.

Είμαι ζαλισμένη και ακόμα μυρίζω χειρουργείο. Νιώθω το κεφάλι μου βαρύ. Δεν κοιμήθηκα σχεδόν καθόλου. Με πήρε λίγο ο ύπνος κατά τις έξι το πρωί. Όλο το βράδυ οι νοσοκόμες πηγαινοερχόντουσαν και μου έβαζαν είτε ορό, είτε αντιφλεγμονώδη, είτε αναλγητικά. Πονάω παντού και δεν μπορώ να κουνηθώ. Όπως με ακούμπησε ο νοσοκόμος χθες το βράδυ στο κρεβάτι, έτσι έχω παραμείνει. Δεν έχω κουνηθεί ούτε χιλιοστό. Και να ήθελα άλλωστε, δεν θα μπορούσα. Εγώ που ποτέ δεν παίρνω φάρμακα, ζητούσα τα πάντα, αρκεί να ηρεμήσω λίγο… Αυτή ήταν η πιο φριχτή νύχτα που έχω περάσει… Αλλά ταυτόχρονα και η πιο υπέροχη.

Η απρόσμενη επίσκεψη των baby blues

Χθες γέννησα τα υπέροχα μωρά μου! Χθες ήμουν τόσο χαρούμενη κι ενθουσιασμένη. Αυτή την στιγμή την ονειρευόμουν και την περίμενα με ανυπομονησία τόσους μήνες. Έκλαψα όταν πρωτοαντίκρισα τα ρυτιδιασμένα προσωπάκια τους κι ένιωσα απέραντη αγάπη γι’ αυτά τα μικρά πλασματάκια.

Σήμερα όμως, εκτός του ότι πονάω πολύ, γιατί νιώθω τόσο χάλια; Πού πήγε η χαρά μου; Γιατί δεν πλέω σε πελάγη ευτυχίας;

Αυτό ήταν δηλαδή; Τόσο γρήγορα τελείωσε η εγκυμοσύνη μου; Θα φύγει η υπέροχη στρογγυλή, φουσκωτή κοιλίτσα μου; Δεν θα την ξαναχαϊδέψω τρυφερά; Δεν θα με ξανακλωτσήσει κανείς; Tώρα ποιος θα με κρατάει ξάγρυπνη τις νύχτες; Σε ποιον θα τραγουδάω νανουρίσματα; Μου φάνηκαν όλα τόσο σύντομα. Ήταν τόσο ξαφνική κι απότομη η αλλαγή του ρόλου μου. Από φουσκωμένη εγκυούλα, έγινα λεχώνα και νέα διδυμομαμά!

Περιέργως νιώθω και ανακούφιση. Δεν έχω πια καούρα, δυσπεψία κι αναγούλες. Επιτέλους, θα φάω ό,τι επιθυμώ…

Γιατί νιώθω όμως αυτό το κενό; Γιατί έχω αυτό το βάρος στο στομάχι; Πού πήγε η χθεσινή μου αγάπη; Σήμερα δεν νιώθω τίποτα. Είμαι αδιάφορη, για να μην πω ψυχρή. Μα καλά, τι σόι μαμά θα γίνω; Δεν έχω μητρικό φίλτρο; Ελπίζω η ωκυτοκίνη να κάνει γρήγορα τη δουλειά της, γιατί επιπλέον νιώθω κι ενοχές για την έλλειψη συναισθημάτων μου. Δεν τολμώ να το ομολογήσω σε κανέναν. Θα κάνω υπομονή μέχρι να περάσει. Μήπως αυτά είναι τα baby blues που μου έλεγαν κι εγώ γέλαγα νιώθοντας σίγουρη για τον εαυτό μου;

Μπροστά στις θερμοκοιτίδες

Κατά την παραμονή μου στο μαιευτήριο, ήθελα να κάνω rooming in κι αποκλειστικό θηλασμό. Τα διδυμάκια μου όμως ήρθαν νωρίτερα, οπότε σαν προωράκια μπήκαν σε θερμοκοιτίδες. Είναι κάπου στο μαιευτήριο, αλλά μακριά μου. Δεν μπορώ να τα δω και να τα αγγίξω. Μόλις καταφέρω να συνέλθω λίγο και να σταθώ στα πόδια μου, θα πάω οπωσδήποτε κοντά τους. Είναι πολύ βασανιστικό για μία λεχώνα να βρίσκεται μακριά από τα μωρά της…

Κρυφοκοιτάζω την κοπέλα που είναι δίπλα μου. Έχει το μωράκι της μαζί της και το αγκαλιάζει όποτε θέλει. Ζηλεύω και νιώθω χειρότερα. Εγώ τι κάνω εδώ; Διακοπές σε ξενοδοχείο πολυτελείας; Από την άλλη όμως το έχω τόσο ανάγκη…

Αν και πονάω πολύ, σηκώνομαι με το ζόρι και κάνω δύο βήματα. Μου είναι αδύνατον να ισιώσω και προχωράω καμπουριαστή. Κατεβαίνω στην εντατική με καροτσάκι. Αυτό που αντικρίζω, είναι αποκαρδιωτικό! Περίμενα να δω δύο αφράτα, ροδαλά, χαρωπά μωράκια. Αντ’ αυτού βλέπω δύο φοβισμένα, νευρικά, αδύναμα πλασματάκια γεμάτα ορούς και σωληνάκια. Είναι μέσα σε θερμοκοιτίδες και δεν μου επιτρέπεται να τα αγκαλιάσω.

Στέκομαι σοκαρισμένη και τα κοιτάζω. Προσπαθώ να τους μιλήσω γλυκά, για να ακούσουν τη φωνή μου. Νομίζω ότι θα βάλω τα κλάματα. Δεν αντέχω να τα βλέπω έτσι και δεν θέλω να τα αγκαλιάσω. Δεν ξέρω πότε θα ξανακατέβω να τα δω. Τώρα νιώθω ακόμα χειρότερα!

Χορεύοντας στον ρυθμό των baby blues

Ύπουλα συναισθήματα τα baby blues! Σε κάνουν να νιώθεις κενή, αδιάφορη, ψυχρή και κακή μαμά. Πόσο μάλλον όταν είσαι νέα μανούλα που δεν έχεις εμπειρία και γνώσεις για όσα πρόκειται να αντιμετωπίσεις. Ειδικά όταν τα μωράκια σου πρέπει να μπουν σε θερμοκοιτίδες και δεν ξέρεις για πόσο διάστημα θα παραμείνουν κι αν όλα θα πάνε καλά.

Σαν διδυμομαμά τα baby blues, τα νιώθω διπλά, ξεχωριστά για κάθε μωρό.

Αντί να πλέω σε πελάγη ευτυχίας και να πετάω σε γαλάζια συννεφάκια, χορεύω στους άγνωστους ρυθμούς των baby blues, χωρίς να ξέρω τα βήματα και τις φιγούρες!

Ελπίζω όλα αυτά τα αρνητικά συναισθήματα να περάσουν γρήγορα και να νιώσω χαρούμενη κι ευλογημένη για το υπέροχο διπλό δώρο που μου ήρθε. Για τα δίδυμα αγγελούδια μου!

Εσύ πώς ένιωσες την επόμενη μέρα της γέννησης του μωρού σου; Σε επισκέφθηκαν κι εσένα τα baby blues;