Το μεγαλύτερο και πιο συναρπαστικό ταξίδι ξεκινάει

Ένα διαφορετικό ταξίδι ξεκινάει. Χωρίς εισιτήρια, χάρτες και οδηγίες. Με πολλά αξιοθέατα και απάτητα μονοπάτια!

Αδύνατον να κοιμηθώ! Στριφογυρίζω πάλι στο κρεβάτι μου… Σκέφτομαι συνεχώς τις ημέρες που πέρασαν και όλες αυτές τις αλλαγές που ήρθαν ξαφνικά στη ζωή μου, αλλά και όλες αυτές που θα έρθουν… Ακόμα δεν το έχω συνειδητοποιήσει, μου φαίνεται απίστευτο. Κρατιέμαι με νύχια και δόντια να μην βγω στο μπαλκόνι και το φωνάξω.

Πριν περίπου δύο εβδομάδες χτύπησε το κινητό μου και ο γιατρός μου, μου ανακοίνωσε τα ευχάριστά νέα: “Μαργαρίτα, συγχαρητήρια, είσαι έγκυος!”.

Από τότε οι μέρες μου ήταν γεμάτες αγάπη, χαρά, ανακούφιση, ηρεμία, ξεκούραση, καλό φαγητό, αλλά και φόβο και άγχος για το αν θα πάνε όλα καλά. Α ναι… και πολλά τρυφερά χάδια και γλυκόλογα στην πρησμένη κοιλίτσα μου!

Αυτή η υπέροχη μαύρη οθόνη!

Σήμερα ξύπνησα νωρίς από την ανυπομονησία και τη χαρά μου. Διανύω ήδη την 5η εβδομάδα της κύησης. Είναι η μέρα που θα κάνω υπέρηχο για να διαπιστώσω αν όλα πηγαίνουν καλά με την εγκυμοσύνη μου. Έχω ήδη κάνει την επαναληπτική Β’ Χοριακή και ήταν αυξημένη, άρα προχωράμε κανονικά.

Έχω μόνο θετικές σκέψεις. Γιατί όμως έχω αυτά τα πονάκια στην κοιλιά μου; Το κακό ανθρωπάκι μέσα στο κεφάλι μου κάνει και πάλι την εμφάνισή του και με γεμίζει με αμφιβολίες και άγχος. Kι αν δεν πάνε όλα καλά; Αν εξελιχθεί σε παλίνδρομη ή εξωμήτρια κύηση; Aν, αν, αν…

Βρίσκομαι για άλλη μια φορά στην αίθουσα αναμονής του γυναικολόγου μου. Αυτή τη φορά, έχω άλλο ύφος, το καταλαβαίνω. Νιώθω σαν να έχω ψηλώσει μερικούς πόντους. Περπατάω με σιγουριά. Κοιτάζω με συμπόνια κάποιες κοπέλες που περιμένουν τη σειρά τους και θέλω να τους πω τα νέα μου. Μήπως κι αυτές περιμένουν να ακούσουν τα δικά τους ευχάριστα νέα; Είναι και κάποιες με φουσκωμένη, στρογγυλή κοιλίτσα. Τις κοιτάζω με αγάπη κι ας μην τις ξέρω. Μα πότε θα φουσκώσει και η δική μου;

Έρχεται επιτέλους η σειρά μου. Για πρώτη φορά κάθομαι με χαρά στην άβολη καρέκλα εξέτασης του γυναικολόγου. Κοιτάζω αριστερά μου την μαύρη οθόνη του υπολογιστή. Να, να, εκεί, κάτι βλέπω… Μία μικρή άσπρη κουκκίδα να αναβοσβήνει! Τι είναι αυτό; Η καρδούλα του μωρού μου; “Είναι πολύ μικρό και δεν μπορούμε ακόμα να την ακούσουμε”, ακούω να λέει ο γιατρός μου. Η δική μου καρδιά πάει να σπάσει, βουίζουν τα αυτιά μου και τα μάτια μου γεμίζουν δάκρυα χαράς. Με τον άντρα μου κοιτιόμαστε με απέραντη ευγνωμοσύνη κι αγάπη.

Όλα προχωράνε κανονικά. Τώρα είμαι απολύτως σίγουρη. Το κοινό μας ταξίδι ξεκίνησε…

Πόσο αγαπώ αυτή την υπέροχη μαύρη οθόνη!

Βγαίνω από το εξεταστήριο με μια φωτογραφία της κουκκίδας και στα μάτια μου συνεχίζει να αναβοσβήνει το μικρό “φωτάκι”.

Παρεούλα με ένα σουσάμι

Είμαι εκστασιασμένη από αυτό που μου συμβαίνει. Είναι διαφορετικό να το ακούς από άλλες γυναίκες και διαφορετικό να το ζεις. Είναι πράγματι ένα θαύμα και είμαι πολύ τυχερή που το ζω. Μέσα στο σώμα μου έχει γαντζωθεί και μεγαλώνει ένα άλλο μικρό σωματάκι. Το μέγεθός του είναι περίπου 2 χιλιοστά, όσο είναι δηλαδή ένα σουσάμι! Μαζί με την δική μου καρδιά χτυπάει και μια δεύτερη μικρότερη. Πραγματικά, νιώθω ευλογημένη!

Είναι ακόμα πολύ νωρίς για να νιώσω κάτι, αλλά χαϊδεύω την κοιλιά μου και της μιλάω. Είμαι σίγουρη ότι το μωρό, αν κι ακόμα δεν μπορεί να με ακούσει, νιώθει την ενέργεια και την αγάπη που του στέλνω.

Με το μυαλό μου έχω ήδη προχωρήσει πολύ μπροστά χρονικά. Μωρουδιακά, βαφτίσια, γενέθλια, παιδικά πάρτι, κατασκήνωση, σχολεία…

Εμφανίζεται όμως πάλι το μικρό κακό ανθρωπάκι του μυαλού μου…  Θα είναι γερό; Θα τα καταφέρεις μέχρι τέλους; Θα γίνεις καλή μαμά;

Εξαφανίσου και μην σε ξαναδώ… Όλα θα πάνε μια χαρά.

Σουσαμάκι μου σε λατρεύω. Περιμένω υπομονετικά να έρθεις για να σε “καταβροχθίσω”!

Το μεγαλύτερο και πιο συναρπαστικό ταξίδι ξεκινάει

Το συγκλονιστικότερο ταξίδι της ζωής μου ξεκινάει… Χωρίς πρόγραμμα, εισιτήρια, χάρτες και οδηγίες… Με πολλά αξιοθέατα και απάτητα μονοπάτια!

Από την στιγμή που πρωτοαντίκρυσα στον υπέρηχο αυτή τη μικρή κουκκίδα να αναβοσβήνει, νιώθω ερωτευμένη!

Ξαφνικά γύρω μου κυκλοφορούν πολλές φουσκωμένες κοιλιές. Μα πού ήταν τόσο καιρό; Μάλλον εγώ δεν τις παρατηρούσα. Πότε θα φουσκώσει επιτέλους και η δική μου κοιλίτσα; Πότε θα φοράω αυτά τα ωραία φορέματα εγκυμοσύνης και θα περπατάω κι εγώ περήφανη και χαμογελαστή;

Ανυπομονώ για όλα αυτά τα ωραία που με περιμένουν κι ας έχω πλήρη άγνοια για το πώς θα τα αντιμετωπίσω. Μέχρι να έρθει η ώρα που το σουσαμάκι μου θα έχει μεγαλώσει και θα το πάρω αγκαλίτσα, θα είμαι πανέτοιμη.

Πώς ένιωσες όταν είδες για πρώτη φορά το δικό σου σουσαμάκι; Ανυπομονώ να διαβάσω τα δικά σου συναισθήματα και σκέψεις γι’ αυτές τις υπέροχες στιγμές στα σχόλια κάτω από το άρθρο ή στο mail μου.